winterlijf

De extra vetrolletjes zitten er weer aan. Ik lieg als ik zeg dat ik het niet erg vind. Want dat vind ik wel. Vele pogingen om weer slanker te worden zijn al gesneuveld. Het voelde als dweilen met de kraan open. Intussen sport ik helemaal niet meer.

De motivatie is er gewoon niet.

Als ik aan sporten denk, voelt het alsof er een berg voor me ligt in plaats van een drempel. Smoesjes zijn er in overvloed. Op dit moment is het dat de sportkamer even wordt gebruikt als surprisebouwkamer. Een andere keer is het te koud. Of heb ik het te koud.

Vaak denk ik er al niet eens aan. Was het een half jaar geleden nog de normaalste zaak van de wereld om zes keer in de week te sporten, is het nu al een wonder als ik er zes keer per week aan denk. Dit winterlijf rilt al bij de gedachte. Liever een koekje dan sporten.

winterlijf

Maar er is een verandering in werking gezet. Ergens hebben mijn hersenen besloten dat het nu weer tijd wordt om af te vallen. Een koekje minder, een snackje minder. Ik sta er niet meer bij stil. Nee zeggen gaat weer iets gemakkelijker. Ik hoef niet meer all the foods mijn mond in te schuiven. Dat zie ik toch wel als een positief puntje.

Lichamelijk merk ik het nog niet echt. Gisteren had mijn vriend boodschappen gedaan, en Oreo koekjes voor me meegenomen. Zo’n hele rol. Die schoof ik wel in één keer naar binnen. Omdat het al een paar dagen zo goed ging, haalde ik hier mijn schouders bij op. Dikke prima, eet ik zaterdag wel wat minder pepernoten.

Overdag eet ik vooral vegan maaltijden en probeer ik niet te snacken. Met nadruk op probeer. En dat gaat me in principe redelijk af! Laatst vroeg een klasgenootje of ik wat chips wou, wat ik afwees. Ik was best trots op mezelf, aangezien chips mijn echte guilty pleasure is. Chips, Oreo’s en Kinder Bueno’s.

En nu? Ja, ik weet het niet. Ik blijf het zo even aankijken. Het nieuwe Green Happiness boek heb ik vandaag ontvangen, die ga ik volgen! Zo verdwijnt dat winterlijf vast weer als sneeuw voor de zon.