behandeling

Afgelopen zaterdag om kwart over drie was het zo ver. De PlexR behandeling! Hoe het ging lees je in dit artikel. Natuurlijk heb ik foto’s gemaakt, en heeft Joyce van Derma Sanitas foto’s gemaakt tijdens de behandeling. Sommige foto’s in dit artikel kunnen als schokkend worden ervaren!

Veel te vroeg

behandeling

Mijn vriend dacht dat ik had gezegd dat de behandeling om drie uur was, maar het was pas om kwart over drie. Wij zaten dus om tien voor drie al braaf in de wachtkamer, haha! Er was eerst nog een vrouw voor ons, maar zij was al heel snel klaar. Daarna was het tijd voor mijn behandeling. Ik werd eigenlijk pas zenuwachtig toen Joyce me vroeg hoe het met de zenuwen ging, haha.

De behandeling

behandeling

Eenmaal in de stoel vertelde ik dat ik normaal gesproken graag een naald wil zien als hij mijn huid in gaat, dit om een terugtrek reflex te voorkomen. Bij zo’n behandeling is dat natuurlijk extreem lastig als je je ogen dicht moet doen. Gelukkig vertelde de dokter alles wat hij ging doen, wat hij aan het doen was en wat er zou gaan gebeuren.

Mijn vriend hield tijdens de behandeling mijn hand vast en dat was zo’n geruststelling! Het klinkt misschien een beetje stom, maar zijn aanwezigheid en aanraking was zo fijn.  Na het verdoven begon de dokter met het zetten van de pulsjes en ik voelde helemaal niks. Er waren wel wat plekjes die een beetje pijn deden, maar ik heb misschien maar tien pulsjes gevoeld en dan natuurlijk niet zoals het normaal aanvoelt.

behandeling

De dokter begon bij mijn rechter oog, en ging daarna naar mijn linker oog. Ondertussen werd er vrolijk gekletst, en werden er zelfs grapjes gemaakt. De sfeer was zo ontspannen dat het op de foto lijkt alsof de behandeling heel erg aangenaam is haha! De foto’s zijn gemaakt door Joyce van Derma Sanitas. Zij is zo gezellig en kwam tijdens de behandeling bij ons zitten omdat ze ook gaat leren om de PlexR behandeling te doen.

Nadat de dokter klaar was wou hij eigenlijk nog een stukje bij mijn rechter oog iets meer aanzetten. Dat stukje moest nog extra verdoofd worden. De meeste pijn van de hele behandeling heb ik toen gevoeld. Die huid was al behandeld en dan natuurlijk extra gevoelig. Gelukkig was het allemaal snel klaar en stond ik binnen een halfuurtje weer buiten! Echt wow.

Van Joyce kreeg ik nog een medische concealer mee. Deze beschermt tegen schadelijke invloeden van buitenaf en ondersteunt ook het helingsproces van de huid. Helaas matcht de concealer niet helemaal met mijn huidtint, maarja wit-1 is ook bijna nergens te krijgen haha!

En toen weer naar huis!

behandeling

Bij thuiskomst was er echt helemaal niks van te zien. Tot ik voelde dat de concealer in mijn crease was getrokken. Ik vreesde een beetje voor infecties en wou het weghalen. In de spiegel zag ik ineens bloed! Huh, maar de huid is toch gelijk dicht? Dat dacht ik dus ook. Ik belde Joyce, zij stelde me gerust en raadde me aan om een gaasje te drenken in gekookt water met baking soda, en het daarmee schoon te maken.

Later bedacht ik me dat de huid natuurlijk wel open is bij de plekjes waar de verdoving is gezet. Dit is waarschijnlijk open gegaan bij het aanbrengen van de concealer. Oeps! Alleen het knipperen voelde wat vervelend, maar verder had ik totaal geen pijn. Sterker nog, rond 7 uur in de avond was de pijn helemaal weg. Naarmate de avond vorderde zag ik meer en meer ooglid. Ik was zo blij!

Tot ik zondag wakker werd.

behandeling

Mijn ogen waren enorm opgezet! Ik kreeg mijn ogen gewoon bijna niet open, zo dik waren ze. Sorry voor de extreem rare foto, maar dit is reality. Natuurlijk was ik vantevoren al gewaarschuwd. Het kon wat opzetten in de nacht, maar de dokter verwachtte dat het niet heel erg zou worden. Haha, ik vond het wel heel erg! Vooral naar boven kijken deed pijn. Naarmate de dag vorderde nam de zwelling gelukkig enorm af en kon ik alles weer normaal zien.

Maandag

behandeling

En zo ziet het er nu uit! Nog steeds niet heul pretty, maar ik ga morgen weer aan het werk en denk dat de meeste mensen de zwelling dan niet eens meer zullen zien. Mijn moeder zegt altijd “Iemand die snel loopt ziet het niet, en iemand die langzaam loopt let er niet op” en ik denk hoop dat dat morgen ook zo zal zijn. Het valt me heel erg op dat ik op deze foto mijn wenkbrauw niet optrek zoals op alle andere selfies. Mijn gezicht is ontspannen, en mijn oogleden trekken redelijk gelijk op. Ik ben nu al blij!

Over zes weken moet ik terugkomen om het resultaat te laten controleren door drs. Dennis Bartels. Ik wil hem én Joyce heel erg bedanken voor hun tijd, informatie, geduld en vooral hun vriendelijkheid! Natuurlijk krijg je over drie weken nog een update met de vorderingen van mijn herstel.