Ik schreef, herschreef, verwijderde, en schreef deze blog een aantal keren opnieuw. Nu zet ik hem gewoon maar online, omdat het er toch eens van moet komen. Al jaren roep ik dat ik zo graag aan het werk wil. Maar nu het bijna zover is, wil ik niks liever dan op school blijven.

Ik ben een gewoontedier

Op school is alles duidelijk. Met een rooster staat 99% van de tijd vast wat ik volgende week kan verwachten. Wanneer ik op moet staan, moet eten, me moet haasten om op tijd te komen en wanneer ik weer naar huis ga. Op stage is dit natuurlijk ook zo, maar zodra ik “diploma uitreiking” hoorde, begon ik lichtelijk te hyperventileren.

Want wat is er daarna? Geen rooster. Geen plek om net drie minuten te laat te komen, geen plek om van weg te gaan om thuis te komen en eten te koken. Geen vastigheid. Geen klasgenootjes om luchtig tegen te klagen dat ik naar huis wil.

Het beangstigd me. Het zwarte gat van onbekendheid zuigt me onwillekeurig naar zich toe. Al jaren liep ik er doelbewust op af. Maar nu, nu het bijna zo ver is, wil ik niks liever dan me omdraaien en heel hard weglopen.

Ja, ik wil heel graag aan het werk. Echt wel. Maar geen 40 uren en dat is in de laboratoriumwereld best wel lastig. En dat maakt me zo verschrikkelijk onzeker. Zouden de bedrijven me wel willen hebben? Zonder arrogantie kan ik wel zeggen dat ik best goed ben in wat ik doe. Er zijn op andere stages weinig aanmerkingen geweest op mijn werkhouding.

Maar is dat genoeg?

Ik weet het niet. Ik vrees dat de onrust die ik in mijn hoofd en lijf voel pas wegzakt als er werk is voor mij. Doorstuderen is helaas geen optie, omdat er al een stevige studieschuld op mijn naam staat. Zonder de loterij te winnen is doorstuderen geen mogelijkheid voor mij.

Focussen op het nu

Ik denk dat het belangrijk is om nu eerst naar mijn stageperiode te kijken. Het heeft geen zin om op de zaken vooruit te lopen. Ik wil heel graag gaan genieten van mijn stage en het leuke project wat op mij wacht. Plus dat mijn stageplek in Groningen ligt, wat natuurlijk een hele fijne stad is om te shoppen!

Het heeft nu gewoon nog geen zin om me druk te maken over dingen die eventueel wel of niet kunnen gaan gebeuren. Ik ga me nu lekker richten op mijn stageperiode! Wens je me succes?